Zoutgehalte hydrolysezwembad

Het juiste zoutgehalte bepaalt hoe efficiënt en comfortabel je hydrolyse zwembad draait. Hydrolyse werkt met een laag zoutniveau om krachtige oxidanten te vormen die bacteriën en algen aanpakken, zonder de klassieke chloorlucht. In deze gids vind je de ideale waarden, het verschil tussen hydrolyse en zoutelektrolyse, hoe je de startdosering berekent en hoe je het zoutgehalte eenvoudig onderhoudt.

Hoe hydrolyse werkt en wat dat betekent voor het zoutgehalte

Een hydrolysesysteem splitst watermoleculen via speciale elektroden in sterke oxidanten zoals hydroxylradicalen, ozon en waterstofperoxide. Deze deactiveren verontreinigingen razendsnel en vallen vervolgens terug uiteen tot water en zuurstof. Voor de stabiliteit en een kleine ondersteunende chloorproductie is een laag zoutgehalte nodig, doorgaans 1,0 tot 1,5 g/l (1000 tot 1500 ppm). Je profiteert van helder, zacht water met minimale vorming van chlooramines, minder geurtjes en een prettiger zwemcomfort. Belangrijk blijft wel de pH-sturing, omdat oxidatiekracht en chloorefficiëntie samenhangen met een juiste pH-waarde. Wil je de techniek stap voor stap zien, bekijk hoe een hydrolysezwembad werkt.

Hydrolyse vs zoutelektrolyse: zoutwaarden, dosering en onderhoud

Hydrolyse en zoutelektrolyse lijken op elkaar omdat beide zout gebruiken, maar ze vragen andere zoutniveaus en leveren een andere desinfectiemix op. Hydrolyse leunt op oxidanten en heeft slechts een minimum aan zout nodig; zoutelektrolyse zet zout actief om in vrij chloor en werkt met een hogere zoutconcentratie. Dat merk je in het startgewicht zout dat je toevoegt, de meetwaarden die je monitort en de manier waarop je bijstuurt na verdunning of waterverlies.

Het zout verbruikt niet door verdamping. Je verliest zout vooral via backwashen, spatten en het afvoeren van water. Vul je aan met leidingwater, dan daalt de ppm-waarde. Meet daarom maandelijks met een zoutmeter of geleidbaarheidsmeter en corrigeer gericht. Volg voor meten en bijsturen het onderhoud van een hydrolysesysteem (stappenplan). Denk bij materiaalkeuze aan corrosierisico: bij zwembaden met RVS-inwendige delen adviseren sommige fabrikanten een vrijchloor-dosering in plaats van systemen die zout vragen.

Startdosering en bijsturen

• Formule startdosering: kilogram zout = badvolume (m³) x gewenste g/l. Voorbeeld: 40 m³ op 1,5 g/l vraagt 60 kg zout; bij 3,5 g/l is dat 140 kg.
• Na backwash: herbereken verlies (geschat volume water x huidige g/l) en vul dat gewicht aan.
• Controleer na 24 uur circulatie opnieuw en finetune in stappen van kleine hoeveelheden.

Praktische richtwaarden voor jouw zwembad

• Hydrolyse zoutgehalte: 1,0 – 1,5 g/l
• Zoutelektrolyse zoutgehalte: 2,5 – 4,0 g/l
• pH: 7,2 – 7,4
• Vrij chloor: 0,5 – 1,0 ppm (hydrolyse) en 1,0 – 1,5 ppm (zoutelektrolyse)
• Redox: 650 – 750 mV als indicatie, afhankelijk van systeem en sensoren

Twijfel je of hydrolyse bij jouw bad past? Gebruik de Checklist: is hydrolyse geschikt voor jouw zwembad.

Veelgestelde vragen

Hoeveel zout moet er in een hydrolysezwembad?

Richt je op 1,0 tot 1,5 g/l. Bereken de startdosering met: m³ x g/l = kilogram zout. Controleer na 24 uur circulatie met een zoutmeter en stuur bij in kleine stappen.

Wat is het ideale zoutgehalte voor mijn zwembadwater?

Dat hangt af van je systeem. Hydrolyse: 1,0 – 1,5 g/l. Zoutelektrolyse: 2,5 – 4,0 g/l. Vrijchloor-dosering gebruikt geen zout. Volg altijd de handleiding van je apparaat, of lees eerst Wat is hydrolyse voor zwembaden.

Wat zijn de nadelen van een hydrolysezwembad?

Je blijft pH en desinfectie monitoren en soms bijsturen. Bij verkeerd zout- of pH-niveau daalt de werking. Let op materiaalkeuze bij RVS-inwendige delen en meet regelmatig om schommelingen te voorkomen.